امیدوارم که حال همتون خوب باشه.واقعاً نمیدونم آدم تو اولین پستش تو وبلاگ باید چی بنویسه!اصلاً این پدیده عجیب غریب که آدم رو تشویق به نوشتن میکنه چیه؟یه جایی که آدم میتونه افکار و عقاید خودش رو بنویسه و دیگران هم بخونند یا یک دفترچه خاطرات روزانه یا یک روزنانه شخصی واقعاً نمیشه چیزی گفت چون خیلی خیلی وسیعه من خودم هر وقت آرشیو وبلاگها ی معروف رو از اولین نوشته هاشون میخونم و بزرگ شدن افکار و عقایدشون رو احساس میکنم خوشحال میشم.شاید منم دوست دارم ۱۰ سال دیگه بخونم چطور با افکارم بزرگ شده ام.

ولی بنظر من وبلاگ نمی تونه جای دفترچه خاطرات قفل داره منو بگیره اون نوشته هایی که هر وقت دلم برای خودم تنگ میشه میرم توی یه پارک تاریک و خلوت مینویسم .واقعاً چه لذتی میده وقتی دلت برای خودت تنگ میشه من که خیلی این دلتنگی رو دوست دارم چون آدم میتونه تو اون موقعه بخوبی خودش رو بررسی کنه.شما چی دلتون برای خودتون تنگ میشه!؟